Begroting rijdt zich vast in tegenstelling links - rechts.

De liberalen kunnen zich nog steeds maar moeilijk vinden in de voorstellen die formateur Elio Di Rupo de voorbije dagen op tafel legde wegens het overwicht van nieuwe lasten en belastingen en het ontbreken van voldoende besparingen. Maar ook binnen de CD&V rijst er meer en meer kritiek.

PS-onderhandelaar en minister van Energie Paul Magnette meende echter dat de formateur "onpartijdige" voorstellen had gedaan waarvan er een aantal volgens hem "pijnlijk voor de socialisten" zijn. Daarnaast stelde hij dat de onderhandelaars de Europese aanbevelingen "aandachtig moeten bekijken en volgen als die geen negatieve impact hebben op de groei en de economische activiteit". Prioritair is voor hem een begroting met een tekort van 2,8 procent en de rest van de aanbevelingen kunnen gecatalogeerd worden als ... een inspiratiebron, zeker niet als een bijbel die moet gevolgd worden.

Het ontlokte CD&V-man Steven Vanackere de sneer: "Als de PS de pijnpunten die Europa aanhaalt, niet erkent, dan is men niet bezig als partij die de kanselier moet leveren."

Om de spanning tussen links en rechts nog wat op te drijven, schrijft ook Bruno Tobback zich inzake die Europese aanbevelingen in op de zienswijze van Meganette, al doet hij dat meer omfloerst. "Als Europa loonvorming wil dicteren in ons land, dan denk ik dat het ook normen over minimumlonen of over het niveau van de pensioenen moet opleggen en dat doet Europa niet", luidde het, wat dus een afwijzing van de Europse aanbevelingen inhoudt.

De liberale delegaties voelen zich nog steeds gevangen door de "linkse partijen aan tafel". Bovendien hangt boven de VLD het spook van de N-VA die zwaar op de liberale partij inhakt inzake Vlaamsvoelendheid, maar zeker ook inzake de toegevingen op de klassieke "rechtse" standpunten van de eerstgenoemde.

De VLD zit echter in een catch 22. Toegeven aan de onderhandelingstafel is de ondergang van de partij tekenen voor de volgende verkiezingen. Verzaken aan de liberale principes zal in Vlaanderen zeker niet gesmaakt worden en met de N-VA heeft de liberale stem een stevig alternatief. Niet toegeven en de onderhandelingstafel verlaten bevestigt dan weer het gelijk van De Wever toen die maanden geleden de onderhandelingstafel verliet. Dat zou dan het beeld bevestigen van maanden nodeloos gepalaver en tijdsverlies.

Voor dat laatste en ook de Europese druk zijn ook de christendemocratische fracties bevreesd. Beke beseft dat heel goed. "Wat vandaag noodzakelijk is, is als we nog veel tijd verliezen morgen misschien onvoldoende", luidde het. Bovendien werpt de N-VA ook op de CD&V haar schaduw. Net als voor de VLD is falen noch opgeven een optie. Zeker omdat met VLD, CD&V en N-VA in Vlaanderen een duidelijke rechtse meerderheid aanwezig is die op haar rechterflank ook nog eens LDD en Vlaams Belang moet dulden.

Ook in die optiek moet de uithaal van Vanackere begrepen worden. Di Rupo moet zich in alle dossiers als een premier opstellen, ook in de socio-economische. En dat houdt in dat hij moet inzien dat de verzuchtingen in Vlaanderen van een totaal andere orde zijn dan in Franstalig België. Maar om dat op te lossen was een inhoudelijk sterke staatshervorming nodig die volledige pakketten ter beschikking zou stellen aan de deelstaten. En daar reeds wringt het schoentje.

(EJ)