Syrische vluchteling: “Ik heb een blondje eens goed gepakt”

Wie sinds de vluchtelingencrisis ergens ten noorden van Antwerpen woont, op zaterdagavond al eens een pintje gaat drinken in de Koekenstad, de auto wijselijk thuislaat en de laatste bus 420 terug naar huis pakt, die zit op een bus vol vluchtelingen.

Da's niet echt verwonderlijk, want die bus passeert het asielcentrum in Broechem en daar de heren (want dames zijn er nooit bij) er vrij zijn te komen en te gaan wanneer ze willen, gaan ze ook wel eens graag een stapje in de wereld zetten.

Afgelopen nacht was dit niet anders. Een groepje jongelingen, met duidelijk meer dan één pintje op, staat er in 't Arabisch uit te leggen. Eén van hen komt naar me toe en vraagt een sigaret. Die krijgt hij en we geraken aan de praat.

Mazut, zoals hij zich voorstelt, is 22 en een vluchteling uit Syrië. In tegenstelling tot veel van zijn lotgenoten, is hij niet in een gammel bootje overzee gekomen. Hij wist, samen met enkele makkers, de grens met Turkije over te steken en gewoon over land verder te komen. Op naar België, omdat hij gehoord had dat het daar goed was.

Momenteel vertoeft hij dus in het asielcentrum van Broechem. 't Is daar rustig. Saai rustig. Hij krijgt er, net als de anderen, driemaal daags eten, hij kan zich er wassen en slapen in een comfortabel bed. Qua zakgeld is het echter armoe troef: “Nog niet eens genoeg om naar de hoeren te gaan”, zo grapt hij. De alcohol heeft hem duidelijk loslippig gemaakt. Hij wijst naar zijn makkers die twee meter van ons staan. “Maar samen met hen ben ik er wel naartoe geweest, daarstraks. Ik heb er een blondje eens goed gepakt. Dat deed deugd!”

Gaan lopen van de oorlog, en terugkeren zal Mazut allicht nooit doen. “Mijn land is helemaal kapot, mijn vriend. Ik blijf hier, en zij ook.” (Wijst opnieuw naar zijn makkers).
Wat hij in België gaat doen, dat weet hij eigenlijk nog niet. Een hoge opleiding heeft hij eigenlijk niet genoten. Daar schrok ik dan weer van, aangezien Mazuts Engels meer dan behoorlijk is. “Weet je wat ik graag doe? Tekenen. Landschappen, portretten. Maar dat is geen werk natuurlijk. Ach, ik zie wel wat ik ga doen, als ze me ooit verplichten om te gaan werken. Als ik geen financiële steun meer krijg. Maar dat zijn zorgen voor later!” Dan stopt de bus en Mazut, die voegt zich terug bij zijn makkers.

Speciaal omdat het zondag is, voegen we nog een plaatje toe. 'Hoeren neuken, nooit meer werken. Jawel! (SL)