Pokémon heeft wellicht geen introductie meer nodig en de gemiddelde Belg en Nederlander tussen 30 en 45 jaar zullen een flinke portie nostalgie hebben naar de Japanse tekenfilm. Zelfs oudere generaties kennen vaak behoorlijk veel van Pokémon vanwege hun kinderen die destijds volledig verkocht waren aan de Pokémon kaarten. En het zijn nu net die kaarten die momenteel nog populairder zijn dan in de jaren '90.
Alleen al in België en Nederland zouden er momenteel honderdduizenden mensen Pokémon kaarten bekijken als één van hun hobby's. Om aan te geven hoe krankzinnig dat cijfer is: in Vlaanderen zijn er circa 150.000 tennissers. Tennis is in Vlaanderen de tweede populairste sport in clubverband en er zijn dus meer mensen bezig met Pokémon dan met tennis.
De gemiddelde Pokémon-verzamelaar vandaag de dag blijkt trouwens absoluut niet uitsluitend kinderen te zijn, integendeel zelfs. Veel van de huidige Pokémon-liefhebbers zijn twintigers, dertigers en veertigers. Een heel ander publiek dus in vergelijking tegenover 20 jaar geleden. Wij waren nu toch wel heel nieuwsgierig naar hoe die wereld van de Pokémon Trading Card Game er in 2026 uitziet. Vandaar dat we besloten om een van onze redacteurs een volledige maand een 'Pokemon-collector' te laten worden.
Ondergetekende is een jonge dertiger en net zoals vele anderen heb ik in mijn jeugdjaren een gigantisch liefde voor Pokémon gehad. Ik heb alle klassieke games gespeeld, de anime was voor mij de beste tekenfilm ooit gemaakt, ik had een prachtig kaftje Pokémon kaarten met Charizard, Blastoise en Venusaur in en ik kende de namen van alle 151 originele Pokémon beter als de naam van mijn eigen moeder. Daarna werd ik tiener en Pokémon bestond nog altijd op de achtergrond, maar de grote interesse was niet meer zoals vroeger.
Ondergetekende is een jonge dertiger en net zoals vele anderen heb ik in mijn jeugdjaren een gigantische liefde voor Pokémon gehad. Ik heb alle klassieke games gespeeld, de anime was voor mij de beste tekenfilm ooit gemaakt, ik had een prachtig kaftje Pokémon kaarten met Charizard, Blastoise en Venusaur in en ik kende de namen van alle 151 originele Pokémon beter als de naam van mijn eigen moeder. Daarna werd ik tiener en Pokémon bestond nog altijd op de achtergrond, maar de grote interesse was niet meer zoals vroeger.
En dat bleek meteen een compleet andere wereld dan degene die ik me herinnerde. Waar je vroeger gewoon een pakje kocht in de krantenwinkel en hoopte op iets glimmends, zit je vandaag in een ecosysteem dat tegelijk nostalgisch, commercieel en bijna competitief aanvoelt. Nieuwe sets zoals Ascended Heroes, Destined Rivals en Perfect Order worden niet zomaar uitgebracht, ze worden gevolgd, geanalyseerd en besproken alsof het sportcompetities zijn. Elke set heeft “chase cards”, alternate arts en zeldzaamheden waar mensen actief achteraan gaan. En het zijn natuurlijk die speciale kaarten waar iedereen naar op zoek is.
Mijn eerste week bestond vooral uit veel fouten maken. Ik kocht boosters zonder echt te weten wat ik deed, liet me leiden door verpakking en nostalgie, en begon pas daarna te begrijpen dat er een hele logica achter zit. Begrippen zoals “pull rates”, “graded cards” en “set value” kwamen plots overal terug. Het voelde een beetje alsof ik een hobby uit mijn jeugd opnieuw ontdekte, maar dan met een extra laag die ik vroeger nooit zag. YouTube-video’s, Reddit-discussies en Discord-groepen werden mijn nieuwe referentiepunt, en hoe meer ik keek, hoe groter de Pokémon-wereld voor mij werd.
Wat mij vooral opviel, is hoe sterk de community leeft rond het openen van packs. “Pack openings” zijn op zichzelf al pure entertainment geworden online. Mensen openen honderden euro’s aan kaarten in livestreams en video’s, en het gaat daarbij niet alleen om wat erin zit, maar om het moment zelf. Die spanning van een booster langzaam openscheuren is iets wat moeilijk uit te leggen is als je het niet zelf doet. Het is kort, intens en volledig onvoorspelbaar. En net dat maakt het verslavend op een heel onschuldige manier.
Na een paar dagen begon ik gerichter te verzamelen. Niet meer random kopen, maar nadenken over wat ik eigenlijk wilde doen met deze collectie. Nostalgie speelde een grote rol, dus oude pareltjes zoals Charizard, Blastoise en Venusaur moeten sowieso ooit terug in mijn bezit komen. Tegelijk merkte ik dat er een tweede laag bestond: de moderne kaarten die vandaag héél gehyped worden en waar verzamelaars actief achteraan gaan. Ik zat dus constant tussen twee werelden in: die van mijn jeugd en die van nu. En ergens werkt die combinatie verrassend goed.
Een van de hoogtepunten van mijn Pokémon-maand was zonder twijfel een avond met 4 vrienden waarop we samen enkele boosters van Perfect Order openden. Ik had ze uitgenodigd en zelfs enkele packs voor hen gekocht. Dat was op een random vrijdagavond dat ik voelde dat het voor mij geen experiment meer was, maar echt een hobby kon worden.
Er lagen pizza-dozen op tafel, pintjes erbij, en een stapel boosters uit Perfect Order klaar om open te trekken. We begonnen vrij rustig. Pakje open, beetje lachen met de zoveelste dubbele kaart, af en toe een “oh, die is nog wel leuk”. Tot ik plots een gouden randje zie bij de achterste kaart. En dan gebeurde het. Kaart per kaart rustig weghalen tot we bij de laatste Pokémon-kaart zijn. Iedereen buigt tegelijk naar voren alsof we net de Champions League-finale aan het kijken zijn: BAM, een Gouden Zygarde. 1 kans op 1260 dat we deze uit een pakje halen.
Vanaf dan was het complete chaos. Gewoon volwassen mannen van in de dertig die staan te roepen alsof er net een goal in minuut 90 is gevallen. Pure blijdschap, geroep van vreugde en er werd mij zelfs letterlijk een high five uitgedeeld alsof ik een enorme prestatie had verricht. En de avond was nog niet voorbij: nog geen 6 packs later: Meowth, ook een gigantisch zeldzame full art: weer gejuich en getier. Op papier zijn dat kaarten van respectievelijk zo’n 150 en 120 euro waard. Maar op dat moment? Dat kon ons eigenlijk niets schelen. Het ging niet om die geldwaarde, maar omdat we iets unieks hadden getrokken en dat moment allemaal samen als vrienden beleefden.
Dat gevoel werd nog sterker toen ik voor het eerst naar beurzen trok zoals TGC Master Expo in Utrecht, FACTS in Gent en Collectable World in Gorinchem. Wat je daar ziet, is moeilijk te vergelijken met eender welke andere hobby. Duizenden mensen op één plek, maar toch voelt het persoonlijk en toegankelijk. Overal staan tafels met kaarten, mensen die ruilen, kopen en praten alsof ze elkaar al jaren kennen. Je komt er ook steeds opnieuw en vaak dezelfde bekende vendors tegen zoals Eastwood TGC, Flash Cards en andere gevestigde namen in de scene, waardoor het geheel ondanks de schaal toch vertrouwd blijft aanvoelen.
Wat mij het meest verbaasde, is hoe sociaal die wereld eigenlijk is. Je gaat er misschien naartoe met het idee om “kaarten te kopen”, maar je komt terug met gesprekken, tips over Pokémonkaarten en soms zelfs nieuwe contacten. Mensen tonen hun pulls, geven advies over sets zoals Ascended Heroes of Destined Rivals, en discussiëren zonder dat het ooit elitair aanvoelt. Iedereen zit daar met bijna dezelfde reden: het plezier van de Pokémon kaarten hobby. En dat maakt het veel minder afstandelijk dan je op voorhand zou denken.
Na een maand Pokémon-kaarten verzamelen is mijn conclusie eigenlijk vrij simpel. Ja, er zit een economische laag onder deze hobby. Ja, sommige kaarten worden extreem waardevol en er is een hele markt rond grading en investering. Als je een kaart uit een pakje trekt die 1.000 euro waard is, dat doet je inderdaad weleens nadenken. Daar hoeven we niet flauw over te doen. Maar dat is lang niet alleen niet wat deze wereld drijft voor de meeste verzamelaars die ik heb ontmoet. Het draait om het moment van pakjes openen zoals vroeger en hopen op die (glimmende) 'full art' kaart, het plezier van die ene Pokémon kaart vinden op de beurs, en het delen van die ervaring met anderen. Het is een hobby die tegelijk kinderlijk eenvoudig en verrassend volwassen is geworden.
Mijn collectie is nog lang niet indrukwekkend, en mijn kennis is zeker niet compleet. Maar dat is net het punt. Dit is geen eindbestemming, maar een hobby dat je doet tussen de vele andere dingen in het leven. En ergens, tussen een gouden Zygarde, een stapel boosters en een paar avonden met vrienden, is dat oude gevoel van vroeger toch gewoon teruggekomen. En ik geef het toe, het Pokémon-experiment na één maand een gigantisch succes. Ik ben samen met enkele vrienden weer helemaal verliefd geworden en zetten onze nieuwe Pokémon-hobby gewoon verder. En wie weet waar ons dat zal brengen.
De volgende sets Chaos Rising (eind mei) en Pitch Black met Mega Darkrai (midden juli) staat in ieder geval op mijn verlanglijstje. En ik had nooit gedacht dat ik dit nog op mijn 35ste zou zeggen.
Lees het artikel op de mobiele website