Toen The Blood of Dawnwalker werd aangekondigd, waren wij direct enthousiast. De nieuwe Poolse studio Rebel Wolves bestaat immers uit voormalige CD Projekt Red‑ontwikkelaars die eerder werkten aan de geweldige The Witcher III: Wild Hunt. Die ervaring nemen ze nu mee naar een nieuwe RPG die qua sfeer en structuur duidelijke raakvlakken heeft met The Witcher, maar meer nadruk legt op keuzes, consequenties en een duister vampierthema. The Blood of Dawnwalker is inmiddels uit en of de game het niveau van The Witcher weet te benaderen, lees je in deze review.
The Blood of Dawnwalker is een verhaalgedreven open wereld RPG die draait om hoofdpersonage Coen, een zogeheten Dawnwalker. Na een ingrijpende gebeurtenis waarbij hij gedwongen transformeert tot vampier, verloopt die transformatie niet zoals bedoeld. Daardoor leeft Coen tussen twee werelden waarbij hij overdag een normaal mens is die zonder problemen in het zonlicht kan staan, maar ’s avonds ontwaakt zijn duistere vampierkracht inclusief een intense honger naar vers bloed.
Na de sterke proloog krijgt Coen één duidelijk doel namelijk zijn familie redden uit de handen van Brencis, een uiterst gevaarlijke vampier die in een duister manier over de afgelegen regio Vale Sangora regeert. Brencis heeft Vale Sangora bevrijd van tirannie en de zwarte dood, maar onder zijn leiderschap wordt het volk behoorlijk onderdrukt en er is geen plek voor de zwakke mensen. Na een bepaalde gebeurtenis neemt Brencis de familie van Coen gevangen voor een groot ritueel. Coen heeft maar 30 dagen de tijd om zijn familie te redden. Die tijdsdruk vormt de kern van de game, want elke keuze, elke activiteit en elke quest of die nu voor jezelf is of voor een NPC, kost tijdseenheden. Per dag vul je een timebar waarbij de helft overdag en de helft avond is. Wie te lang blijft rondzwerven in de open wereld, riskeert dat Coen zijn familie voorgoed verliest.
Tegelijkertijd is verkennen juist cruciaal. Door quests te doen, gebieden te ontdekken en bondgenoten te vinden, stijg je in level, word je sterker, verzamel je betere gear, ontgrendel je nieuwe abilities en ontmoet je belangrijke bondgenoten die je kunnen helpen in je main quest. Elke beslissing draait dus om balans, want tijd verliezen is risicovol, maar levert wel de kracht op die je nodig hebt om Brencis en zijn generals te verslaan. Rebel Wolves geeft spelers volledige vrijheid om die 30 dagen op een eigen manier in te vullen. Je kunt bijvoorbeeld 29 dagen besteden aan voorbereiding en pas op het laatste moment de confrontatie aangaan met de grote baas. Het is zelfs mogelijk om direct na de proloog naar Brencis reizen en hem proberen te verslaan. Dat laatste is niet aan te raden, want je bent simpelweg te zwak aan het begin van het verhaal, maar het kan wel. En je weet dat er spelers zullen zijn die op dag één hun familie redden uit de handen van de bloeddorstige vampieren zonder één keer geraakt te worden.
De side‑quests zijn sterk uitgewerkt en doen qua kwaliteit denken aan The Witcher III. Veel opdrachten beginnen eenvoudig, maar krijgen al snel een onverwachte wending waardoor je opnieuw voor betekenisvolle keuzes komt te staan. Een voorbeeld uit de proloog is een oude vrouw op een kerkhof. Het graf van haar zoon blijkt geopend en een relic is gestolen. In eerste instantie voelt dat als een afschuwelijke daad, maar later ontdek je dat de relic is meegenomen voor het zilver om daar een wapen van te maken, wat essentieel is in de strijd tegen vampieren. Hoe ga je daarmee om? Straf je de dief, of lieg je om een rouwende moeder niet nog meer verdriet te bezorgen? Niet iedere quest heeft een goed einde, en dat maakt de grauwe wereld geloofwaardiger. Er zijn verder een aantal ‘copy and paste’ activiteiten in deze game, maar omdat alles je helpt in de grote confrontatie, voelen deze opdrachten iets minder vervelend aan dan in andere open wereld RPG’s.
In de kern deelt The Blood of Dawnwalker veel DNA met The Witcher en dat is iets positiefs, want The Witcher III blijft wat ons betreft nog altijd de beste open wereld RPG. De wereld ademt dezelfde donkere sfeer, de soundtrack voelt als nieuwe Witcher‑composities, Coen heeft het lange haar, detective-inzicht, de stem en de acrobatische zwaardstijl die aan Geralt doen denken, de artstijl ligt dicht bij de 2015‑look van The Witcher III, dialogen verschijnen boven het hoofd van NPC’s en je kunt vrijwel iedereen aanspreken. Rebel Wolves bouwt voort op die formule, maar voegt één cruciaal element toe namelijk tijd. Elke keuze en elke actie draagt door het tijdssysteem extra gewicht.
Je kunt een quest bijvoorbeeld overdag doen, wanneer Coen nog menselijk is. Dan is hij een sterke jongeman met zwaard, maar zonder vampierkrachten. Kies je ervoor om dezelfde quest ’s avonds te spelen, dan voelt het bijna als een andere game. Als vampier kun je shapeshiften, razendsnel door de wereld bewegen, shadowsteppen naar hoge plekken, met je Wolverine‑achtige klauwen naar beneden glijden en jezelf genezen door bloed te drinken. Die honger is belangrijk, want je moet drinken om bij zinnen te blijven. Coen kan zich voeden met het bloed van wilde dieren, maar ook met mensen, inclusief belangrijke NPC’s. Laat je zijn honger te ver oplopen, dan kan Coen tijdens een nachtelijke quest zijn instinct over laten nemen en bijvoorbeeld een personage doden dat hij eigenlijk moest redden.
Hoe en wanneer je iets doet, wordt daardoor een constante afweging. Tijdens het verhaal ontgrendel je nieuwe abilities voor zowel Coen als mens als vampier. Er is een derde skill tree namelijk zwarte magie. Aangezien je maar 30 dagen de tijd hebt om het op te nemen tegen Brencis, en dus gelimiteerde XP kan verdienen in die tijd, moet je ook goed afwegen welke skills je wel of niet wil ontgrendel. Het maakt elke speelsessie anders en elke keuze betekenisvol.
De combat in The Blood of Dawnwalker draait volledig om directional inputs. Een aanval die van onderen komt, kun je alleen counteren door zelf naar beneden te blocken. Daardoor moet je constant letten op de houding, positie en aanvalshoeken van vijanden. Het zwaardvechten werkt prima, maar wij vonden de combat in The Witcher III wel vermakelijker. Het gevechtssysteem hier doet nog het meest denken aan Kingdom Come: Deliverance II, maar dan doe je alles in third‑person.
’s Avonds wordt de combat interessanter. Je laat je zwaard voor wat het is en vecht met je vampierklauwen. Als vampier kun je aanvallen ontwijken door achter een vijand te teleporteren, iemand bijten om jezelf te healen en bleeding damage toe te brengen. Abilities gebruik je via een skill‑wheel dat zich vult door goed te raken en correct te blocken. Het is dus niet mogelijk om eindeloos te healen. Overleven tot je weer kunt bijten is cruciaal. Skills uit je black‑magic‑tree kun je zowel overdag als ’s avonds gebruiken.
Sommige vijanden (vaak de elites) gebruiken aanvallen met een rode flits, die zijn niet te blocken en moet je altijd ontwijken. Button‑mashen werkt niet in The Blood of Dawnwalken. Vijanden analyseren en toeslaan op het juiste moment is essentieel om te winnen. Het enige minpunt is de camera. Sta je met je rug tegen een muur, dan zoomt de camera te ver in en zie je niet goed waar aanvallen vandaan komen. Vooral bij groepen vijanden moet je snel weglopen van muren, bomen of rotsen om overzicht te houden.
Grafisch doet The Blood of Dawnwalker wederom sterk denken aan The Witcher III van elf jaar geleden. Het voelt soms bijna alsof je die game speelt met dezelfde sfeer en visuele stijl. Wij speelden de game op de PlayStation 5 Pro, maar visueel oogt het op de krachtige console van Sony als een AAA‑game uit het PS4‑tijdperk.
Op de PS5 Pro draait de game in 4K, met drie opties: een 30 FPS‑modus gericht op fidelity, een 40 FPS‑balanced‑modus en een 60 FPS‑performance‑modus die via de day‑one‑patch werd toegevoegd. 60 FPS speelt het prettigst, maar hier oogt de game nog meer op een RPG uit de tijd van de PS4. Tijdens onze playthrough kwamen we geen framedrops tegen, maar wel enkele kleine bugs. Denk aan een NPC die tegen een muur bleef lopen, of een quest die pas werd voltooid nadat we een save-bestand opnieuw hadden geladen. Het is lang niet zo buggy als The Witcher III bij release, maar Rebel Wolves heeft nog werk te doen om de game verder te polijsten met een paar patches.
The Blood of Dawnwalker is geen The Witcher III‑killer, maar wel een bijzonder sterke vampier‑RPG die dicht in de buurt komt van dat niveau. Je kunt deze game zien als een soort The Witcher III lite met een vampierenthema. De grootste innovatie zit in het tijdsmechanic waarbij elke keuze, elke activiteit en elke quest directe gevolgen voor Coen, de wereld en het lot van personages. De combat is degelijk, met veel nadruk op timing en reactie. De wereld is leuk om te verkennen, al voelen sommige activiteiten wat herhalend aan. De side‑quests zijn daarentegen uitstekend geschreven, vol twists en morele dilemma’s die je echt aan het denken bij elkaar levert Rebel Wolves een ijzersterke eerste game af. En gezien de teaser trailer waar wordt gehint naar een vervolg in een ander tijdperk, kunnen wij nu al niet wachten op wat deze studio hierna gaat doen.
Lees het artikel op de mobiele website