“Ik weet niet of dit de juiste plek is om dit te dumpen, maar goed… mijn leven is blijkbaar een soort slechte arthousefilm,” begint een man op Reddit. “Mijn vriendin had me meegesleept naar een amateurtheatergroepje. “Gewoon gezellig, beetje cultuur,” zei ze. Twee avonden per week repeteren in zo’n muf buurthuiszaaltje met koffie uit thermoskannen en gordijnen die ruiken naar 1998.”
“We waren met z’n vieren die avond: ik en mijn vriendin, en een ander koppel dat al jaren samen speelt. Relaxte mensen. Beetje alternatief, beetje theater-types. Veel knuffelen, veel “voelen wat de scène nodig heeft”. Ik ben meer van “zeg gewoon waar ik moet staan”, maar goed. We repeteerden een scène uit een stuk waarin twee koppels elkaar ontmoeten na een etentje. Het script had wat spanning, wat geflirt, een paar half-komische momenten waarin de relaties door elkaar beginnen te lopen.”
“De regisseur vond dat we “lichamelijker” moesten spelen. Minder stijf. Meer aanrakingen. Meer realistisch. Dus ja. Hand op een arm. Iets te lang oogcontact. Iemand die zogenaamd een ander meetrekt naar de bank. Eerst was het gewoon toneel. Beetje ongemakkelijk lachen ook. “Zoenen mag nep,” zei iemand nog. Maar hoe vaker we het speelden, hoe minder nep het voelde. Op een gegeven moment zaten we met z’n vieren op die oude bank, tekst half vergeten, meer improviseren dan acteren. De zinnen werden korter. Meer blikken dan woorden. Niemand riep nog “stop, opnieuw”.”
“Het was zo’n raar collectief moment waarin je voelt: oké… dit is niet meer alleen spel,” gaat de man verder. “Alsof iedereen tegelijk besloot niet meer te doen alsof. Ik ga hier niet in detail treden (en geloof me, dat hoeft ook niet), maar voor we het zelf goed en wel beseften zaten en lagen onze lichamen in elkaar verstrengeld. Toegegeven, in mijn stoutste dromen fantaseerde ik wel eens over een triootje. Maar dit… Dit was nog van een ander niveau! De tl-lampen boven ons, decorstukken scheef tegen de muur, en wij die compleet vergaten dat we eigenlijk gewoon een repetitie hadden. Heel onwerkelijk.”
“Daarna zaten we gewoon hijgend op die bank, alsof we net een marathon hadden gelopen. Iemand zei: “Eh… nemen we dit mee in de volgende run?” en iedereen moest lachen. We hebben daarna gewoon opgeruimd. Stoelen teruggezet. Koffie gedronken. Alsof het de normaalste dinsdagavond ooit was. Sindsdien voelt dat zaaltje toch anders. Alsof het niet alleen meer een podium is. Soms vraag ik me af of dit is hoe mensen in toneel belanden: je begint met doen alsof… en voor je het weet is niets meer gespeeld…”
(Bron: Reddit - Intropic: Sora)
Lees het artikel op de mobiele website