Toen Tom en zijn vriendin Lotte (fictieve namen) vorig jaar naar een rustige nieuwbouwwijk net buiten een provinciestad verhuisden, verwachtten ze weinig spektakel. Een barbecue in de zomer, een buurman die zijn heg iets te fanatiek snoeit en hoogstens een discussie in de WhatsAppgroep over verkeerd geparkeerde wagens. Dat liep anders.
Want naast hen woonden Sven en Elise, een aantrekkelijk koppel van begin veertig dat opvallend vaak bezoek kreeg. Niet het soort bezoek dat op zondagmiddag een taart kwam brengen, merkte Tom al snel op. “Bij hen stond bijna ieder weekend een andere auto op de oprit”, vertelt hij lachend. “Lotte zei nog: ‘Die mensen hebben duidelijk een veel groter sociaal leven dan wij.’ Achteraf gezien was dat nogal zacht uitgedrukt.” Pas maanden later ontdekten ze wat er werkelijk achter de voordeur van nummer 17 gebeurde.
Het begon allemaal tijdens een buurtbarbecue. Sven en Elise waren vriendelijk, ontspannen en het soort mensen dat binnen vijf minuten met iedereen aan de praat raakt. Tegen het einde van de avond zaten de vier samen aan een tafel terwijl de rest van de buurt langzaam naar huis vertrok. “Er hing een bepaalde sfeer”, zegt Tom. “Niet ongemakkelijk, maar je voelde dat ze veel opener praatten over relaties dan de meeste mensen.”
Sven grapte dat hij en Elise “niet helemaal traditioneel” waren. Tom dacht aanvankelijk dat hij bedoelde dat ze apart op vakantie gingen of misschien een open relatie hadden. Toen kwam de uitnodiging. “Ze zeiden dat ze het volgende weekend een paar vrienden over de vloer kregen en dat wij gerust een drankje mochten komen drinken. Daarbij zei Elise: ‘Maar voor alle duidelijkheid: het is niet echt een gewone verjaardagsborrel.’” Dat ene zinnetje was voldoende om Toms nieuwsgierigheid compleet wakker te schudden.
Eenmaal thuis volgde een gesprek dat langer duurde dan verwacht. “Lotte keek me aan en vroeg meteen: ‘Jij wilt daarheen, hè?’”, vertelt Tom. “Blijkbaar kan ik mijn pokerface beter niet professioneel gaan inzetten.” Ook zij was nieuwsgierig. Een paar dagen later vertelden Sven en Elise openlijk dat ze al enkele jaren actief waren in de swingerswereld. Soms gingen ze naar clubs, soms spraken ze af met andere koppels die ze al langer kenden.
Voor Tom ging er naar eigen zeggen “een compleet nieuwe wereld” open. “Je hoort natuurlijk weleens verhalen over swingersclubs en open relaties, maar dat voelt altijd alsof het ergens anders gebeurt. Niet bij die sympathieke buren die je pakketje aannemen als je niet thuis bent.” Wat hem vooral verbaasde, was hoe normaal Sven en Elise erover spraken.
“Geen geheimzinnigheid en geen rare druk. Integendeel. Ze waren heel duidelijk: iedereen bepaalt zelf zijn grenzen en niemand hoeft iets te doen waar hij of zij zich niet goed bij voelt.” Dat sluit opvallend goed aan bij wat onderzoekers bij consensuele niet-monogame relaties terugvinden: toestemming en duidelijke communicatie zijn juist bepalende verschillen met vreemdgaan.
Op zaterdagavond besloten Tom en Lotte uiteindelijk toch te gaan. Met één afspraak: ze zouden gewoon iets drinken en kijken hoe de avond verliep. “Dat maakte het eigenlijk spannend”, zegt Tom. “Alsof je een feestje binnenstapt waarvan je niet precies weet wat de dresscode is.” Toen de deur openging, bleken er nog drie andere koppels aanwezig. Muziek, wijn, hapjes op tafel. Op het eerste gezicht leek het nauwelijks anders dan een doorsnee huisfeest.
“Niemand liep halfnaakt rond en er hing nergens een discobal boven een rond bed”, grapt Tom. “Mijn fantasie bleek nogal beïnvloed door slechte televisie.” Toch merkte hij al snel dat er meer geflirt werd dan tijdens de gemiddelde personeelsdrink. Mensen zaten dichter bij elkaar, complimenten waren iets directer en niemand keek vreemd op wanneer iemand openlijk zei een ander aantrekkelijk te vinden. “Voor iemand die zijn hele leven gewend is dat je dat soort dingen vooral níét zegt als je partner ernaast zit, was dat behoorlijk bijzonder.” (lees verder onder de afbeelding)
Tom geeft toe dat hij aanvankelijk nauwelijks wist waar hij moest kijken. “Er waren daar heel aantrekkelijke mensen die bovendien totaal niet geheimzinnig deden over het feit dat ze interesse in elkaar konden hebben. Mijn brein kon dat even niet verwerken.” Hij vergelijkt het lachend met “een kind dat voor het eerst een enorme snoepwinkel binnenloopt”. “Alles ziet er interessant uit, maar dat betekent natuurlijk niet dat je meteen alles uit de bakken grijpt.”
Die terughoudendheid bleek volgens hem juist belangrijk. “Lotte en ik bleven veel met elkaar praten. Vinden we dit leuk? Voelt dit goed? Willen we blijven? Daardoor werd het nooit ongemakkelijk.” De avond eindigde uiteindelijk veel minder spectaculair dan sommige vrienden later vermoedden. “We zijn om twee uur 's nachts gewoon samen naar huis gewandeld”, zegt Tom. “Maar met genoeg gesprekstof om nog tot vier uur wakker te liggen.”
Toch bleef het niet bij die ene avond. In de maanden daarna kwamen Tom en Lotte vaker bij hun buren over de vloer en gingen ze uiteindelijk een keer mee naar een besloten feest. Hoe ver hun avontuur inmiddels gaat, houdt Tom liever voor zichzelf.
“Er zijn dingen gebeurd waarvan de Tom van twee jaar geleden absoluut niet zou geloven dat hij ze ooit normaal zou vinden”, zegt hij. “Maar het grappigste is eigenlijk dat onze relatie er niet losser door is geworden. We praten juist veel meer. Jaloezie is er soms ook. Daar kun je niet stoer over doen. Natuurlijk voel je weleens iets wanneer je partner zichtbaar aandacht krijgt van iemand anders. De kunst is om dat te zeggen in plaats van drie dagen met een gezicht als onweer door het huis te lopen.”
Ook dat beeld duikt op in onderzoek naar swingende koppels: jaloezie verdwijnt niet noodzakelijk, maar koppels proberen ermee om te gaan door vooraf afspraken te maken en gevoelens expliciet te bespreken.
Verrassend normaal, zegt Tom. Op maandagmorgen zetten beide mannen hun vuilnis buiten. In het weekend lenen ze elkaars boormachine. En wanneer Tom en Lotte op vakantie zijn, geeft Elise hun planten water. “Dat is misschien wel het vreemdste eraan”, lacht hij. “Je verwacht dat zo'n levensstijl enorm exotisch moet zijn. Maar uiteindelijk zijn het gewoon je buren.” Alleen krijgt de zin ‘Komen jullie zaterdagavond even langs?’ inmiddels een iets andere lading dan vroeger. “Toen we hier kwamen wonen dacht ik dat het spannendste aan deze buurt zou zijn wie zijn auto voor wiens garage zette”, zegt Tom. “Ik heb me behoorlijk vergist.”
(Afbeeldingen: Magnific)
Lees het artikel op de mobiele website