In een typische, cynische column in het weekblad Humo heeft Herman Brusselmans een tijde geleden weer zijn bekende mix van humor, overdrijving en zelfspot boven gehaald. Dit keer schreef hij over zijn relatie met zijn vriendin Lena Sanders en zijn eigen onzekerheden binnen die relatie. Zoals wel vaker bij Brusselmans wordt een serieuze ondertoon verpakt in een flinke dosis ironie.
In zijn column beschrijft Brusselmans op een groteske manier hoe hij soms vreest dat zijn vriendin hem op een dag zal verlaten. Dat doet hij op zijn typische, licht absurde manier. “O lieveling, verlaat mij niet!” schrijft hij. Volgens hem zou Lena ooit kunnen denken: “Die Herman, met z’n pokdalige bakkes, wat ben je ermee?” Met die zin zet hij meteen de toon van zijn stuk: zelfspot en overdrijving als stijlmiddel.
Daarna drijft de schrijver nog verder de spot met zijn eigen capaciteiten als partner. Hij schildert zichzelf af als een man die weinig bijdraagt aan het huishouden. “Op het koertje sigaretten zitten paffen en koffie leuten, dat kan hij wel,” schrijft hij. “Maar eens een dweiltje slaan in de bijkeuken of de witte was plooien, daar is hij te lam voor.” Door zichzelf zo neer te zetten, creëert Brusselmans bewust een karikatuur van de luie partner. Dat maakt het stuk tegelijk grappig en ontwapenend. (lees verder onder de afbeelding)
Volgens de schrijver heeft zijn vriendin die woorden nooit echt uitgesproken, maar beweert hij dat hij het soms kan “voelen”. “Het hangt in de lucht, ik voel dat,” schrijft hij, waarna hij er meteen een knipoog aan toevoegt door te verwijzen naar zijn “typisch mannelijke, zeer uitgebreide intuïtie”.
Toch eindigt de column met een mildere en warmere ondertoon. Ondanks zijn theatrale angst dat zijn vriendin hem ooit zou verlaten en hun zoontje zou meenemen, geeft Brusselmans toe dat hun gezin eigenlijk goed draait. “Hoe dan ook, ondanks m’n angst dat m’n vriendin pleite gaat en ons zoontje meeneemt, doen we het als gezinnetje voor de rest redelijk oké.” Het is precies die combinatie van absurde humor, zelfrelativering en een vleugje oprechte emotie die de columns van Brusselmans zo herkenbaar maakt.
(Bron: HUMO - Intropic: Play)
Lees het artikel op de mobiele website