Voor veel jonge modellen stond Playboy rond de eeuwwisseling symbool voor glamour, bekendheid en een mogelijke doorbraak. Jessica Barton behoorde tot de vrouwen die daar jarenlang van droomden. De inmiddels 42-jarige Amerikaanse vertelt dat ze maar liefst vijf keer auditie deed in de hoop binnen het Playboy-imperium van Hugh Hefner een grote kans te krijgen. Verschillende vriendinnen werden wel geselecteerd, terwijl zij telkens naast de hoofdprijs greep. “Al mijn vriendinnen werden gekozen en ik bleef denken: kies mij als volgende”, blikt ze terug.
Volgens Barton was het selectieproces een stuk harder dan buitenstaanders vermoedden. Kandidaten konden uren wachten voordat ze uiteindelijk enkele foto's lieten maken en slechts kort met iemand van het team spraken. Daarna was het meestal alweer voorbij. De concurrentie was enorm en uiterlijk speelde vanzelfsprekend een centrale rol. “Je moest er voortdurend perfect uitzien, want achter jou stond altijd weer een ander meisje te wachten”, zegt ze. Dat beeld wordt deels ondersteund door historische verslagen van Playboy-castings: bij een auditie in 2003 werden bijvoorbeeld tussen de honderd en tweehonderd kandidaten verwacht.
Ook financieel zou het leven van een glamourmodel veel minder spectaculair zijn geweest dan het van buitenaf leek. Barton schat dat ze destijds ongeveer 15.000 tot 20.000 pond per jaar verdiende met modellenwerk, terwijl ze voortdurend moest reizen. Sommige shoots leverden nauwelijks geld op en werden vooral gedaan in ruil voor foto's die later aan een portfolio konden worden toegevoegd. “Mensen denken dat we miljoenen verdienden, maar eerlijk gezegd waren de meesten van ons blut”, zegt ze. Om haar rekeningen te kunnen betalen, werkte ze na lange dagen voor de camera geregeld 's nachts nog achter de bar.
Toch kende die periode ook een veel aantrekkelijkere kant. Barton werd geen officiële Playmate of the Month, maar verscheen wel in kleinere Playboy-uitgaven, bezocht evenementen en was geregeld aanwezig op feestjes rond het merk. Vooral die avonden herinnerde ze zich als het plezierige deel van haar leven in de glamourwereld. “Je werd betaald om te verschijnen, champagne te drinken en er mooi uit te zien”, vertelt ze. Achter die feestfoto's zat volgens haar echter een bestaan vol vluchten, weinig slaap, extra baantjes en voortdurende onzekerheid over de volgende opdracht.
Zelfs wie wél een prestigieuze Playboy-titel bemachtigde, was volgens Barton niet automatisch financieel binnen. Een Playmate of the Month ontving volgens haar een eenmalige vergoeding, terwijl daarna nog signeersessies en andere contractuele optredens konden volgen. Hoe hoog zulke bedragen precies waren, varieerde bovendien. Opvallend is dat Barton in een interview uit 2010 zelf sprak over bedragen van 25.000 dollar voor een centerfold en veel hogere bedragen voor bepaalde covers. Haar recente uitspraken lijken daarom vooral duidelijk te maken dat de totale glamourcarrière lang niet voor ieder model dezelfde financiële zekerheid opleverde.
Barton vond uiteindelijk buiten het traditionele modellenwerk wel het financiële succes waarop ze vroeger hoopte. Tijdens de pandemie begon ze sterker in te zetten op eigen online content en naar eigen zeggen verdiende ze in haar eerste succesvolle maand ongeveer evenveel als vroeger in een volledig jaar modellenwerk. Inmiddels zegt ze zes cijfers per jaar te verdienen en financieel onafhankelijk te zijn. Daardoor kijkt ze heel anders naar haar Playboy-jaren. “Iedereen zag de mansion en de feesten. Ze zagen de afwijzingen, de audities en de meisjes die huilden omdat ze niet gekozen werden.” Voor Barton zat achter het perfecte plaatje dus vooral een wereld waarin heel veel vrouwen extreem hard concurreerden voor slechts enkele plaatsen.
(Afbeeldingen: Instagram)
Lees het artikel op de mobiele website