“Oké, ik twijfel nog steeds of ik dit moet posten, maar goed. Misschien lucht het op. En nee, ik ben hier niet trots op of zo – het is gewoon… bizar hoe een avond kan lopen,” begint Bart (schuilnaam) op een forum waar mensen hun liefdesavonturen uit de doeken doen.
“Vorige week had ik oudercontact op de school van mijn zoon. Gewoon zo’n standaard dinsdagavond: te laat van het werk, haastig avondeten naar binnen gewerkt, snel daarheen gefietst. Je kent het wel. Van die kleine stoeltjes, tl-licht, tekeningen aan de muur. Ik was als laatste aan de beurt, dus ik zat daar eerst twintig minuten ongemakkelijk te wachten terwijl de gang steeds leger werd.”
“Zijn juf – laten we haar Lotte noemen – is begin dertig, altijd vriendelijk, beetje rustig type. Nooit iets achter gezocht. Gewoon professioneel. Het gesprek zelf was ook normaal: cijfers, concentratie, “hij is soms wat dromerig maar doet het goed”. Dat soort dingen. Alleen… toen het klaar was, bleven we een beetje napraten. Over werk, over hoe druk het leven is als alleenstaande ouder (ik) en hoe zij ook altijd overuren draait.”
“Het werd ineens minder formeel. Meer lachen. Meer oogcontact. Zo’n moment waarop je denkt: hé, dit voelt anders,” gaat Bart verder. “En toen gebeurde er zo’n knullig ding: ik stootte koffie over mijn hand, zij pakte meteen wat papier en zei dat er bij de toiletten wel een kraan was. Dus we liepen samen die gang door. School was praktisch leeg, alleen dat gezoem van de verlichting. Ik weet niet eens precies hoe het ging. We stonden naast elkaar bij die wasbak, grapten nog wat, en ineens was die afstand er gewoon niet meer. Alsof je per ongeluk te dicht bij elkaar blijft staan. En dan zo’n halve seconde waarin je denkt “dit moet ik niet doen”… maar je doet het toch.”
“Het was snel, rommelig, veel gefluister en zenuwachtig lachen tussendoor. Meer adrenaline dan romantiek, eerlijk gezegd. Alsof je weer zestien bent en iets doet wat absoluut niet mag. Daarna stonden we allebei een beetje schaapachtig in die spiegel te kijken. Kleren rechtgetrokken, handen gewassen alsof dat alles normaal maakte. We zeiden niet eens veel. Gewoon: “eh… tot de volgende keer” en ik liep naar buiten alsof ik net een geheime missie had afgerond.”
“Sindsdien voelt het zo onwerkelijk. Alsof het niet echt gebeurd is. Ik zie haar morgen weer bij het ophalen van mijn zoon en ik heb geen idee hoe dat gaat zijn. Dus ja. Dat wilde ik even kwijt. Het leven is blijkbaar minder saai dan ik dacht – maar ook een stuk ingewikkelder…” besluit Bart.
(Afbeelding: Unsplash)
Lees het artikel op de mobiele website