“Er zijn van die dingen waar je als man eigenlijk nooit hardop over praat. Dingen waarvan je hoopt dat niemand ze ooit vraagt, laat staan dat je ze op het internet gooit voor duizenden vreemden. En toch doe ik dat nu…” schrijft een man op Reddit-forum waar mensen opvallende onthullingen doen over hun persoonlijke leven.
“Ik ben Jan, 43 jaar. En mijn ‘pretstok’ is in erectie nog geen vijf centimeter. Enter. Post geplaatst. Geen weg terug. Het is niet alsof ik elke dag in de spiegel sta te huilen of zo. Maar het zit er altijd. Dat stemmetje in je hoofd dat zegt dat je “niet normaal” bent. Dat je tekortschiet. Letterlijk. Op school begon het al. Kleedkamers, grapjes, vergelijken. Je leert al snel dat grootte blijkbaar een soort mannelijk scorebord is. En geloof me: ik stond niet bepaald bovenaan.”
“Dus ontwikkel je trucjes. Humor. Zelfspot. Afleiding. Alles om maar te voorkomen dat iemand te dichtbij komt — fysiek of emotioneel. Want daten? Dat voelde vaak als Russische roulette,” gaat Jan verder. “Eén avond staat me nog haarscherp bij. Ik zat in een bar en raakte aan de praat met een vrouw die, eerlijk is eerlijk, ver boven mijn “normale” league zat. We lachten, dronken wat, de chemie was er. Op een bepaald moment trok ze me bijna letterlijk mee naar het toilet.”
“Mijn hoofd zei: dit is je kans. Mijn lijf zei: succes ermee, maat. Stress is niet bepaald bevorderlijk in zulke situaties. Hoe harder je wil dat iets gebeurt, hoe minder het gebeurt. Ik kreeg ‘m niet eens echt hard. En zelfs áls dat gelukt was… ja, dan was het nog steeds vijf centimeter geweest. Ze probeerde het even, stopte plots, keek me raar aan en liep gewoon weg. Terug naar haar vriendinnen. Ik hoorde gelach. Fluisteren. Dat soort geluiden dat recht door je borstkas gaat. Ik weet nog dat ik daar stond, in dat veel te felle wc-licht, en dacht: hoe kan iets zo klein je zo groot laten voelen van schaamte? Dat was een lange wandeling naar huis…”
Na zo’n moment, en helaas was het niet de eerste en enige keer, kruip je in jezelf. Je begint alles te vermijden. Nieuwe dates? Spannend. Intimiteit? Nog spannender. Je gaat op voorhand al invullen hoe iemand zal reageren. Alsof elke vrouw automatisch zal denken: nee bedankt. Het gekke is: die angst wordt groter dan het probleem zelf. Je maakt van vijf centimeter een monster van twee meter. En toch — hier komt het deel dat ik vroeger zelf nooit had geloofd — liep het uiteindelijk anders.”
“Ik leerde mijn huidige vrouw kennen via vrienden. Geen dronken bar, geen druk, geen snelle spanning. Gewoon praten. Wandelen. Samen lachen om domme dingen. Eerst elkaar leren kennen als mens. Toen het moment kwam dat we intiem werden, was ik doodsbang. Echt, middelbare-school-puber-zenuwen. Ik heb het haar zelfs gewoon verteld, vooraf. Geen stoere praat, geen excuses. Gewoon: dit is hoe het zit. Ze haalde haar schouders op. Letterlijk. “Oké,” zei ze. Alsof ik haar had verteld dat ik niet van olijven hield. Dat was het. Geen drama. Geen afwijzing. Geen gelach. Voor het eerst voelde ik me niet beoordeeld.”
“We maken ons als mannen kapot met dingen die uiteindelijk verrassend weinig betekenen. Ja, sommige mensen zullen oppervlakkig zijn. Sommige dates zullen mislopen. Dat is gewoon zo. Maar iemand die écht om je geeft? Die kijkt naar hoe je lacht, hoe je luistert, hoe je iemand behandelt als het slecht gaat. Niet naar een meetlint,” besluit Jan.
(Bron: Reddit - Intropic: Unsplash)
Lees het artikel op de mobiele website