Annelien Coorevits heeft van één ding echt spijt na scheiding van Olivier Deschacht: "Daar heb ik serieus gefaald"

Annelien Coorevits heeft in de podcast ‘Stijlvolle gesprekken’ openhartig teruggeblikt op haar scheiding van ex-voetballer Olivier Deschacht. De breuk, intussen acht jaar geleden, was voor haar een bijzonder zware periode. Toch probeerde ze haar verdriet zo veel mogelijk verborgen te houden voor hun kinderen.

Annelien en Olivier waren veertien jaar samen toen ze besloten uit elkaar te gaan. Dat was geen eenvoudige beslissing. “Jammer genoeg, want niemand trouwt met de gedachte om te willen scheiden”, vertelt Coorevits. “Maar door omstandigheden kon het niet anders.”

Verdriet verbergen

Hoewel de scheiding hard binnenkwam, wilde Annelien zich tegenover haar kinderen sterk houden. Dochter Elena en zoon Luís zagen haar naar eigen zeggen nooit huilen.

“Iedereen die scheidt, voelt zich heel slecht”, legt ze uit. “Ik weende wel, maar het is voor mij heel moeilijk om verdriet te tonen. Ik weende af en toe, maar dat was in de wagen of onder de douche, waar mijn kinderen mij niet zagen.”

Op dat moment dacht ze dat ze haar kinderen daarmee beschermde. Als zij hun mama niet zagen huilen, zo redeneerde ze, zouden ze misschien minder verdriet voelen.

Pijnlijke misvatting

Achteraf beseft Annelien dat die aanpak niet het gewenste effect had. Door haar emoties te verbergen, gaf ze haar kinderen mogelijk onbewust het signaal dat ook zij hun verdriet moesten inslikken.

“Ik dacht toen verkeerdelijk dat als mijn kinderen mij niet zagen huilen, zij ook niet verdrietig zouden zijn. Maar dat is een complete misvatting. Ik vond dat ik mij sterk moest houden voor hen, maar net daardoor dachten mijn kinderen misschien dat zíj ook niet verdrietig mochten zijn.”

Dat inzicht kwam er pas echt toen haar dochter haar ermee confronteerde. Elena dacht dat haar vader meer had afgezien van de scheiding, net omdat hij zijn tranen wél liet zien. “Ze zei: ‘Papa heeft er veel meer van afgezien, want hij weende.’ Dat kwam keihard binnen”, bekent Coorevits. (lees verder onder de afbeelding)

"Op dat vlak heb ik gefaald"

Die uitspraak liet Annelien niet los. Ze besefte dat haar poging om sterk te zijn verkeerd was overgekomen.

“Ik dacht dat ik heel erg mijn best had gedaan om hen te beschermen. Dat was dus helemaal verkeerd, en op dat vlak heb ik wel echt gefaald. Moest ik de tijd kunnen terugdraaien, dan zou ik dat anders aangepakt hebben.”

Met die bekentenis toont Coorevits hoe moeilijk het is om als ouder de juiste balans te vinden tussen je kinderen beschermen en tegelijk eerlijk tonen dat verdriet er ook mag zijn.

Alleen in huis

Naast het emotionele luik van de scheiding moest Annelien ook wennen aan het alleen zijn. Vooral de weekends waarin de kinderen bij hun vader waren, vielen haar in het begin zwaar.

“Ik weet nog dat ik, toen ik voor het eerst een weekend zonder kinderen doorbracht, daar maar zat in de zetel. Je loopt de muren op omdat je niet meer in functie van het ‘zorgen voor’ staat. Plots had ik tijd, en ik wist niet hoe ik die tijd moest invullen.”

Het duurde enkele maanden voor ze daarin haar draai vond. Intussen kijkt ze daar anders naar. “Toen was er mentaal geen rust, en nu is dat er wel. Nu vind ik het fijn om alleen te zijn.”

(Bron: HLN - Intropic: Instagram)