Eva Pauwels: “Verkracht en afgeklopt worden, dat is mijn grote frustratie”

Eva Pauwels heeft een keelgat als een rioolbuis en daar komen nogal dikwijls vodden van. In Dag Allemaal van deze week legt ze uit hoe het ooit zover is kunnen komen.

Eva Pauwels was nog een studentje toen Jacques Vermeire zijn vijfentwintig jaar oudere oog op haar liet vallen, maar ze was dan ook heel vroeg rijp. “Ik was héél vroeg rijp, op school werd ik ervoor uitgescholden,” zo legt ze uit. “Ik had mijn eigen auto en die boerinnekes kwamen met de fiets naar school. Ik was immers met Jacques Vermeire en ik wilde me voordoen als een dametje en niet als een onnozel springkonijn.”

Eva’s vader was faliekant tegen de relatie, maar toch wist Jacques het toenmalig tienermeisje te ontmaagden. Toen Eva achttien was, besloten ze gaan samen te wonen. Van school kwam er niks meer terecht: Eva’s leven bestond nu uit champagne, kaviaar en uitgaan. En er altijd zijn voor haar echtgenoot: “Jacques had het verschrikkelijk druk. De Kampioenen, zaalshows, optredens in discotheken,… hij was pas om twee, drie uur ’s nachts thuis. Wie lag er dan klaar, in negligé, met twee glazen champagne en alle kaarsjes aangestoken? Voor mij geen probleem, ik moest er ’s morgens toch niet uit.”

Op den duur dronk ze alle dagen. “Maar denk je nu echt dat ik de enige BV ben die aan de drank zit? Ben ik mezelf aan het kapotmaken? Misschien wel, maar laat me dan maar doen. Ik heb een destructieve kant.”

Waarom ze die destructieve kant heeft, dat kan ze niet zeggen. “Afgeklopt worden, verkracht worden, dat is mijn grote frustratie, dat vreet aan mij. Dat ik erover moet zwijgen. En dat ik die herinneringen maar niet kwijtraak, nooit. Want ik kan het hele verhaal niet vertellen: als ik dat doe, vind je mij morgen dood terug.” (SL)