Relschoppers in Borgerhout: “Leeghoofden, rotzakjes, puberale hooligans”

We: iedereen die in dit land (zijn kind) wil (zien) opgroeien in de best mogelijke omstandigheden. Dit: het misdadig gedrag van “enkele honderden rotzakjes en hun meelopers (Lex Moolenaar - Gazet van Antwerpen)”.

“Heethoofden, zo worden de allochtone relschoppers van Borgerhout genoemd. Vergoelijkend zou je hen ook warhoofden kunnen noemen, maar eigenlijk moet je hen gewoon leeghoofden noemen, want dat zijn ze." (Jan Segers in Het Laatste Nieuws)

“Rel schoppen en op televisie komen, veel verder gaat hun puberale motivatie niet. Dergelijke relletjes hebben evenveel met geloof te maken als hooliganisme met voetbal. Niets dus.” (Liesbeth Van Impe - Nieuwsblad)

“Eerder dan de feiten politiek te exploiteren blijft het voor alle verantwoordelijken een uitdaging om ook deze jongeren zich te laten verzoenen met de samenleving waarin ze zijn opgegroeid of nog steeds opgroeien. Natuurlijk zijn straffen op hun plaats. Maar ondanks hun hoogst ongepast gedrag lijdt het geen twijfel dat de toekomst van die joeng in Antwerpen ligt.” (Bart Brinkcman – De Standaard).

De vraag is: hoe gaat het Antwerpen er uit zien waarin die joeng – zeg maar, gespuis - (willen) opgroeien, oud worden en eventueel hun kinderen in groot brengen? Dat Antwerpen wordt vandaag in een beleid gemaakt. Een beleid dat misdadig gedrag zoals in Borgerhout niet meer mag tolereren. Het Stad is niet van bovenstaande relschoppers. Ze dragen er niet toe bij. Ze horen er niet in thuis. Dat is de boodschap die de harde kern moet voelen.

“Wat nu? Vandalen moeten het duidelijke signaal krijgen dat hun daden niet getolereerd worden. Straffeloosheid is geen optie. Er moet een duidelijke grens worden getrokken. En dan zijn er nog de meelopers, de jochies die je eigenlijk het liefst nog eens goed aan de oren zou trekken. Daar ligt de opdracht voor de ouders. Ze mogen nu niet zwijgen, ze moeten doen wat elke ouder moet doen: hun kinderen opvoeden, ook als het balorige pubers zijn. Die jonge gasten opgeven is niet alleen een teken van onmacht, maar ook een recept voor toekomstige problemen.” (Liesbeth Van Impe - Nieuwsblad)

Iedereen die de beelden van de betoging bekeek, stelt zich de vraag: wie heeft nu eigenlijk wie opgegeven? Als de brullende betogers de huidige Antwerpse samenleving niet hebben opgegeven, dan proberen ze er in elk geval iets van te maken waar we het niet mee eens zijn. En met een keer aan hun oren te trekken, gaan ze niet tot dat besef komen.