Britse bommen om helemaal Nuts van te worden

En als we het hebben over Britse bommen, dan moet je geen schrik hebben dat men eraan zit te komen met Spitfires.
Ten eerste omdat zo'n Spitfire tijdens de tweede wereldoorlog werd ingezet als jager, en niet als bommenwerper. Maar ook als jager was het succes van de Spitfire maar matig. De tegenhanger van de vijand, de Messerschmitt, mocht dan wel wat trager zijn maar kond heel wat meer. Dat kwam omdat die al uitgerust waren met een injectie, en dat hadden de Britten nog niet uitgevonden. Neen, die zaten nog met carburatoren te knoeien, en dat had heel wat nadelen. Zo kon men bijvoorbeeld geen al te steile duikvluchten maken, want dan verzoop de motor waardoor die uitviel, waarna enkel het knopje 'schietstoel' nog soelaas kon bieden.

Toen Rolls Royce wat later eindelijk begon met de bouw van injectiemotoren voor in de Spitfires, was men bij Messerschmitt al vrolijk straaljagers aan het bouwen. Maar ja, toen kwamen de Amerikanen met heel veel Thunderbolts, Lightnings en Mustangs en werden de Duitse Messerschmitts en Focke Wulfs schietschijven. Lastige schietschijven, dat wel. Ze waren namelijk iets trager omdat ze gepantserd en dus zwaarder waren en er kwam heel wat munitie aan te pas om er eentje neer te krijgen.

Maar goed, over naar deze Britse bommen nu. Omdat het magazine Nuts wil bewijzen dat men nog steeds dezelfde kwalitieten zoekt in hun modellen, gooide men enkele outtakes van Lucy Collett, Lucy Pinder, Lacey Banghard en Stacey Poole op het wereldwijde web. Wat die kwalitieten dan wel zijn, zo vraag je jezelf misschien af? Wel, de voorbumpers van de dames in kwestie mogen niet bijgeplamuurd zijn of enige andere vormen van plastiek bevatten en ze mogen ook niet van het type 'erwten op een plank' zijn. Of met andere woorden: deze vier dames zijn prachtige voorbeelden van hoe het dan wel moet. (SL)