Één en al amateurisme en chaos in The Voice van Vlaanderen (video)

Zonde van de zendtijd. Dat is het eerste wat in ons opkwam toen we gisteren vanuit onze luie zetel naar Vlaanderens grootste muziektalentenshow keken. Waarom zo cru? Omdat we misselijk werden van het gebrek aan talent én professionalisme. Daarom dus.
Even voor de duidelijkheid. We hebben absoluut niets tegen talentenshows zoals The Voice van Vlaanderen, maar af en toe moet er ons een eerlijke doch kritische noot van het hart. Trouwens, niet alles was één brokje ellende. Goed en slecht nieuws dus. Laten we daarom met het slechte nieuws beginnen.

Liveshows dus. Men gaat er dan vanuit dat de kandidaat in kwestie al enkele keren bewezen heeft dat ie kwaliteiten in huis heeft. Bedoeling is dan ook dat de kijker thuis kan genieten van mooie liedjes, gezongen door capabele zangers of zangeressen. Helaas konden we alleen maar concluderen dat zeker vier kandidaten niet beter presteerden dan nonkel Jos die elke vrijdagavond in zijn zatte kl*ten karaokecafé Bonaparte in Antwerpen onveilig maakt. Op een rijtje: Timna: bij haar opvallend valse versie van ‘Kiss Me’, dachten we spontaan aan de passendere titel: ‘Kill Me’. Duidelijk genoeg?

Lucas: er komt inderdaad klank uit zijn mond. Helaas klinkt die bij elke dansmove valser en valser zodat Félix (onze kat) uiteindelijk de voorkeur krijgt.

De gebroeders Bjorn en Joeri: geen slecht woord over hun enthousiasme. Alleen deden de heren ons met hun versie van ‘Uprising’ denken aan Frits & Freddy die hun jaarlijks bezoek aan de tandarts brengen. Muse-frontman Matthew Bellamy draaide zich om in zijn graf. En hij is nog niet eens dood... Afvoeren die handel. En dat gebeurde gelukkig ook.

Tot zover het slechte nieuws. Het moet gezegd: er waren ook enkele lichtpuntjes aan de Voicehemel. Passenger blijft nog steeds de ware vader van het nummer ‘Let Her Go’, maar Theo deed wel een verdienstelijke poging om zijn nonchalante stemtimbre op zijn minst te imiteren.

Size doesn’t matter. Niet dat we dat meteen geloven, maar als we Maria aan het werk zien, verdwijnt onze twijfel als sneeuw voor de zon. Zo’n stem uit zo’n lichaampje, da’s erg straf.

Moge de koningin der ingetogenheid nu opstaan! Zo’n zeemzoete versie van ‘You’re The One That I Want’ wordt geen tweede keer meer gemaakt.

En dan, ja, die Jaouad. Een beetje een dubbel gevoel bij die jongen. Moest ie niet aan ’t repeteren zijn toen hij urenlang aan zijn haarwerk bezig zat? Maar zijn verrassende jazzversie van ‘Smells Like Teen Spirit’ kon ons wel bekoren. Juist gezongen, geschikte stem voor het genre en het vloeide als een dolgelukkig en vrijgevochten watervalletje. Tot we helaas tot de ontdekking kwamen dat dergelijke versie helemaal niet zo nieuw was... Maar goed, dat terzijde.

Deze jazzversie was wel eerst…

En dan! Le moment suprème! Wachten deden wij en jullie immers op Mathijs, dé Glenn van 2013. Moesten die verrekte technici weer alles verpesten. Tot driemaal toe liep het fout. Eén grote chaos was het.

En dan lukte het tóch nog. Praktisch onmogelijk om Editors-frontman Tom Smith te overtreffen, maar mooie poging. Daarom, nu al, de verdiende winnaar van The Voice van Vlaanderen 2013. (KDN)