Kwartier hel, urenlang onzekerheid

Waar te beginnen? Pukkelpop 2011 kondigde zich aan als de hoogmis van het festivalseizoen. Sneller uitverkocht dan ooit, dankzij kleppers als Foo Fighters en Eminem. Zelfs de zon stond donderdagmiddag hoog aan de hemel in Kiewit. Het draaide allemaal anders uit. Een persoonlijk relaas van een kwartier ware hel en de uren onzekerheid die erop volgden.

Donderdag, vijf over zes. Skunk Anansie is bezig aan een erg energieke set en zet 'Weak (as I am)' in. Skin, die al eens gaan crowdsurfen is, wordt letterlijk op handen gedragen door haar publiek. Ze heeft al laten weten dat de regen haar niet zal stoppen en toornt boven de menigte uit. Intussen zet de wind vervaarlijk op en tijdens 'Hedonism' vallen de eerste dikke druppels.

Wij, dat zijn ondergetekende en vriendin, kiezen eieren voor ons geld en trekken in sneltempo richting Club. Miles Kane staat bovendien toch op ons verlanglijstje. De hemelsluizen openen, maar we zijn op tijd in de tent. De sfeer is er erg goed: "Ziet dat af, en wij staan droog!" Het licht hebben ze hierboven uitgedaan: het lijkt wel nacht, en de regen stroomt zo hard dat we de Main Stage niet meer kunnen zien. De vlaggen zien we nog wel: die wapperen als nooit tevoren.

Paniek

Plots ontstaat paniek. Een stelling (later blijkt het een lichtpaal) buiten de tent is omver gevallen. Intussen staat ook het zeil van de Club bol, en de palen aan de ingang dansen heen en weer. Naar buiten gaan is geen optie: het hagelt vreselijk hard en honderden mensen blokkeren de uitgang. Intussen gaan twee van de vijf toppen van de tent (even) vliegen: het regent binnen, en op links vormt zich een zwembad in het tentzeil. Iemand neemt een mes en snijdt het doek op verschillende plaatsen stuk. Liters water stromen binnen - later zal blijken dat dit mogelijk onze redding was.

Miles Kane zou er intussen aan moeten beginnen. De zanger staat ook klaar en test een micro uit, zonder resultaat. Waarschijnlijk zijn de zekeringen gesprongen. Enkele minuten later maakt hij met handgebaren duidelijk dat het optreden niet zal doorgaan. Een security-agent geeft daarop aan dat we de tent moeten verlaten. Buiten is het onweer ineens voorbij, net zo snel als het kwam.

Short break

We zetten enkele passen op een doorweekte weide en weten meteen dat onze schoenen eraan zijn voor de moeite. We kijken rond en zien overal hulpverleners rondlopen. Hele takken liggen verspreid op de middengang. Mensen die vanop het invalidenpodium de optredens van de Main Stage volgden, zijn erdoor geraakt. Naast de Main Stage is een pilaar van Humo omver gewaaid. We lopen richting Marquee en zien dat een boom van wel 25 meter hoog geknakt is. Hij is op een standje van Proximus gevallen, dat eraan is voor de moeite.

Totale ontreddering volgt als we naar rechts kijken. De Château staat er gewoon niet meer. De tribune die daar stond, is omvergewaaid en de ijzeren constructie die naar de inkom leidt, ligt ook plat. Word says dat de Boiler Room ingestort is - later zal blijken dat het gaat om het zeil dat buiten de Boiler hangt. Aan de nooduitgangen rijden ambulances in ijltempo aan. Het scherm aan de Marquee bloklettert: "We are on a short break".

We proberen vrienden te pakken te krijgen, maar elkaar bellen op een festivalwei is sowieso al een moeilijke opgave - laat staan nu. We zijn namelijk niet alleen: zowat iedereen heeft zijn of haar gsm in de hand. Ik krijg mijn ouders aan de lijn en stel hen gerust, ook al val ik de helft van de tijd weg. Intussen dringt langzaam maar zeker door wat hier gebeurd is. Als er geen slachtoffers zijn, is dat een mirakel.

Doden

Een eerste nieuwsbericht loopt binnen. VRT heeft weet van één dode en zeven zwaargewonden. Het aantal loopt snel op: zes doden, meldt De Standaard. We lopen iemand op het lijf die we al lang niet gezien hebben. Hij stond aan het reeds vernoemde standje van Proximus, tot zijn vriend besloot een regenponcho te gaan halen. Een minuut later viel een boom op de plek waar hij net nog stond.

Met linten worden bepaalde zones afgesloten. Het begint opnieuw te regenen, we schuilen en blijven onophoudelijk bellen naar vrienden en kennissen. Alle optredens zouden afgelast worden. Heel wat mensen reageren teleurgesteld: zij willen de Foo Fighters zien, onweer of niet.

Acht uur intussen. Op de Main Stage is weer klank. Vanuit de verte horen we dat ze gaan proberen drie podia gauw weer speelklaar te krijgen. Een poging om het publiek te sussen, want no way dat hier vanavond nog een optreden plaatsvindt. Mensen beginnen spontaan verhalen te vertellen over wat ze gezien hebben. Aan de Château lagen mensen op de grond. De hele constructie heeft het begeven, het was er rennen voor je leven.

Bange uren

Bange uren volgen. Ik bel onophoudelijk naar mensen waarvan ik weet dat ze op de weide zijn, maar krijg geen gehoor. Er komt al eens een smsje aan, maar enkel van mensen die niét op Pukkelpop vertoeven en het nieuws horen of zien. Terwijl ik dit schrijf, het is 2u 's nachts, lopen nog steeds berichtjes binnen die om kwart voor acht vanavond verstuurd werden.

Rond kwart over negen krijg ik een stroom van smsjes binnen. Onder hen enkele van mijn beste vrienden, die onderdak gevonden hebben bij Hasselaars op de Kempische Steenweg. We waden ons een weg naar buiten en zien daar honderden mensen wandelen. Er heerst geen chaos, maar iedereen wil zo snel mogelijk weg. We hebben geen idee hoe de camping er moet uitgezien hebben, maar partytenten zullen ongetwijfeld gaan vliegen zijn - en waarschijnlijk staat drie kwart van de tenten onder water.

Eenmaal over de brug zien we ons gevolg weer. Een paar dikke knuffels volgen. De bewoners van het huis zijn zo goed om ook ons binnen te laten en onze schoenen in de wasmachine te steken. Studio Brussel staat op: er is op de persconferentie sprake van twee doden (later worden er dat drie, nog later vier) en tientallen gewonden. Het festival wordt evenwel niet afgelast.

Sociale media

We zijn nog ongerust over enkele kennissen, maar naarmate de avond vordert, blijkt iedereen ongedeerd. Sociale media zijn nog nooit zo nuttig gebleken. Op Facebook spotten we het 'Pukkelpop Safehouse': in geen tijd telt het 5.600 leden. Op Twitter volgt het initiatief #hasselthelpt, waarbij mensen een slaapplaats en/of lift aanbieden aan festivalgangers. Als ik mijn status update, blijken heel wat mensen zijn blij dat ik ongedeerd ben (jeuj, ik heb vrienden!).

Als we het huis aan de Kempische Steenweg verlaten, met propere schoenen, volgt helaas opnieuw een plensbui. De organisatie hoopt het terrein te kunnen draineren, maar dan moet het vannacht écht wel stoppen met regenen. Aan de kant van de weg zien we gestrande festivalgangers - de meesten wachten nog op hun vervoer, anderen sturen we naar Hasselt waar o.m. de Grenslandhallen worden opengesteld.

Het is één uur als we in onze wagen stappen. Ik ben normaal gezien de eerste om na een festival een parlé af te steken, maar blijf nu erg stil. Bij het verlaten van de parking zien we in de verte de groene laserlichten van de Boiler naar de hemel reiken. We wensen alle betrokkenen veel sterkte...

Pieter ROMBOUTS