Wakker worden met Lucy Pinder

Vannacht was het weer zo ver. Ik was op stap, ergens waar ik helemaal de weg niet kende.
Tussen de paarse bomen in het purperen woud kwam ik plotseling een café tegen, dat de ietwat eigenaardige naam 'De verzopen kikvorsman' droeg. Van al dat verdwalen had ik best dorst gekregen, dus ik stapte de kroeg binnen.

Aan de toog stond niemand minder dan Lucy Pinder een praatje te slaan met Elvis Presley. Ik vond dat een nogal eigenaardig tafereel en wilde daar perse het fijne van weten. "Dag Elvis", zo sprak ik de man aan. "Ik dacht dat jij al lang dood was? Een jaartje of 34?"

"Godverdomme", zo antwoorde Elvis Presley. "Als het zo zit, dan ben ik weg hier. Stelletje betweters!" Hij keerde zich om op zijn blue suede shoes en verliet het café langs het raam.

"Goed dat je me van die eikel hebt verlost", fluisterde Lucy Pinder in mijn oor. "Met zijn vreselijke lijkgeur altijd!" Ik op mijn beurt besloot met de deur in huis te vallen en vertrouwde Lucy toe dat ik best wel wat stoute dingen wilde doen met haar. "Dat komt heel erg gelegen", zo antwoordde ze. "Ik weet nog een prima stukje strand waar geen giraf ons lastig zal vallen."

Wij dus naar dat strand. We zaten er op de deur waar ik eerder mee in huis was gevallen, zodat het zand niet tussen onze tenen zou kruipen. Net toen het wat spannender zou worden, liep toch wel die verdomde wekker af zeker! (SL)