Elise (32) luistervinkte aan de deur hoe haar man wipte met een ander: "En plots voelde ik de drang om mezelf aan te raken..."

“Ik weet niet goed waarom ik dit deel. Misschien omdat ik het ergens kwijt moet. Misschien omdat het me anders van binnen opeet. Ik ben 32, al zes jaar getrouwd, en een paar weken geleden begon ik te voelen dat er iets niet klopte. Dat onderbuikgevoel dat je niet kunt uitleggen, maar dat je ook niet loslaat. Later thuiskomen. Zijn telefoon altijd omgedraaid. Een andere geur op zijn jas. Kleine dingen. Te veel kleine dingen” Aan het woord is Elise (schuilnaam), die haar verhaal op Reddit schrijft.

"Ik had kunnen weggaan..."

“Vorige vrijdag besloot ik hem te volgen. Alleen om mezelf gerust te stellen, zei ik tegen mezelf. Om te bewijzen dat ik gek was. Maar ik was niet gek. Ik zag hem een hotel binnenlopen, midden in de stad, hand in hand met een vrouw die ik niet kende. Alsof het de normaalste zaak van de wereld was. Alsof ik niet bestond.”

“Ik had weg kunnen gaan. Echt. Ik had in mijn auto kunnen blijven zitten en huilen, of mijn zus kunnen bellen,” gaat Elise verder. “Maar iets in mij liep naar binnen. Alsof ik naar een scène in een film keek waarin ik zelf meespeelde. Ik nam de trap, volgde ze op afstand, en stond uiteindelijk in die stille gang met dikke tapijten en gedempt licht. Hun kamer was niet moeilijk te vinden. Gelach. Gefluister.”

"Mijn lichaam reageerde"

“Ik stond daar… met mijn oor tegen de deur. Ik hoorde alles. Hun stemmen. Het bed dat bewoog. Het soort geluiden waarvan je weet wat ze betekenen zonder dat je iets hoeft te zien. Mijn hart bonkte in mijn keel. Ik voelde woede, verdriet, jaloezie — maar ook iets anders. Iets waar ik me bijna niet durf uit te spreken. Mijn lichaam reageerde. Alsof mijn brein en lijf ruzie met elkaar hadden. Ik haatte wat ik hoorde… en toch kon ik niet weglopen.”

"Ik schaam me!"

“Ik had kunnen aankloppen. Binnenstormen. Schreeuwen. Drama maken,” schrijft Elise. “Maar ik bleef staan. Minutenlang. Misschien langer. Luisterend. Verlamd. En ergens… opgewonden. Dat is het woord dat me nu misselijk maakt. Niet alleen dat hij me bedroog, maar dat ik daar stond en bleef luisteren. En dat ik de drang om mezelf aan te raken nauwelijks kon onderdrukken.”

“Nu schaam ik me misschien nog meer voor mezelf dan voor hem. Wat zegt dat over mij? Dat ik niet wegliep? Dat ik bleef? Ik weet het niet. Ik weet alleen dat die gang, die deur en die geluiden zich in mijn hoofd blijven herhalen. En dat ik me nog nooit zo alleen heb gevoeld…” besluit Elise.

(Afbeelding: Sora AI)