Valerie De Booser over Koen, kinderen en commerce

Een winkel beginnen als BV, het is een rage geweest. De ene begon een kledingwinkel, de andere een bloemenwinkel, nog een andere is huwelijksplanner geworden. Maar ook voor de BV’s zijn het moeilijke tijden. We trokken naar Histoires de Femmes, de kledingwinkel van Valerie De Booser in Mechelen en hadden een openhartig gesprek over haar winkel en over de moeilijkheid om als werkende moeder een evenwicht te vinden tussen werk en gezin.

Het was voor Valerie een meisjesdroom om een winkel te beginnen. Ze was al aan het werk als styliste, maar haar echte droom ging drie maanden geleden in vervulling: “Ik ben blij dat ik mijn droom verwezenlijkt heb. Ik vind het heel leuk om mijn ding te doen en mensen te helpen om zich te stylen. Ik voel mij voldaan, maar het werk is natuurlijk nog niet gedaan. Je mag nooit te vroeg juichen. Ik ben nog maar drie maanden open, dus ik ben nog voorzichtig.”

Je bent voor veel mensen natuurlijk mevrouw Koen Wauters. Heb je niet het gevoel dat je de zoveelste BV met een winkel bent? Dat je beter moet presteren dan de gemiddelde zelfstandige om geloofwaardig te zijn?

“Weet je, ik ben niet de zoveelste BV met een winkel. We zijn met twee die een kledingwinkel hebben: Katja Retsin en ik. Ik voel mij dus totaal niet aangesproken door dat ‘groepje BV’s met een winkel’. Het kan bij ons ook misgaan, wij moeten ook werken. Ik probeer het voor mezelf zo goed mogelijk te doen. Ik help mijn klanten zo goed als ik kan, maar mezelf vergelijken met anderen, dat doe ik niet.”

Is kopen bij een BV ook automatisch duurder?

“Ik heb voor iedereen wel iets. Je moet geen dikke portemonnee hebben om bij mij te komen winkelen, ik heb voor elk budget iets. Ik heb bewust gekozen om zowel dure als minder dure merken aan te bieden. Ik zou ook niet weten waarom ik meer zou moeten vragen omdat ik een BV ben. Bij de leveranciers is iedereen gelijk en bij de klanten ook.”

En omgekeerd? Geef je de beruchte BV-korting? “

Af en toe stapt hier inderdaad een BV binnen, maar die krijgen zeker niet allemaal korting. Ik zie niet in waarom ik aan alle BV’s een percentje zou moeten geven. Ik ken ze niet allemaal even goed en uiteindelijk zijn het ook gewoon mensen. Zoals ik al zei, alle klanten zijn gelijk.”

Zet een vrouw in een kledingzaak en gegarandeerd puilt haar kleerkast na een tijdje volledig uit. Akkoord?

“Vroeger was het wat mij betreft eigenlijk erger. Ik had veel meer tijd om te gaan winkelen. Als ik nu iets mooi vind, heb ik niet altijd de tijd om te passen en als ik het dan uiteindelijk in de winkel hang, is vaak mijn maat er al uit voor ik de kans krijg om het zelf te kopen. Nee, Koen hoor je niet klagen: zijn leven is er opmerkelijk goedkoper op geworden.”

Naar het schijnt trekt jouw winkel auto-ongelukken aan als een pot honing vliegen. Klopt dat gerucht?

(schiet in de lach) “Echt? Oei neen, daar heb ik nog niets van gemerkt. Ik weet dat er hier al twee ongelukken gebeurd zijn en nu je het zegt: zo gevaarlijk is het hier niet, dus was daar niet echt een reden voor. Automobilisten durven wel eens claxonneren als we de etalage aan het doen zijn, maar of er meer ongelukken gebeuren, dat weet ik niet. Ik vind het wel grappig eigenlijk. Ik zou hier eigenlijk verkeerslichten en een zebrabad moeten installeren, zodat passanten wel moeten stoppen voor de zaak.”

Wat denk je van het faillissement van de winkel van Kelly Pfaff?

“Ik kan daar eigenlijk weinig over zeggen, want ik ken Kelly helemaal niet goed en ik heb het ook niet van dichtbij meegemaakt. Ik ben ook nooit in haar winkel geweest. Maar ach, als puntje bij paaltje komt, kun je alleen maar je best doen. Ik ben hier alle dagen, van ’s morgens tot ’s avonds. Ik weet natuurlijk niet hoe het bij haar was, maar als je alles geeft, dan kan je jezelf weinig verwijten als het misloopt.”

Maar je blijft wel BV, natuurlijk. Ook als het misloopt en je liever geen commentaar geeft.

“De media-aandacht die Kelly heeft gekregen, vond ik er een beetje over. Over het artikel waarin ze zelf aankondigde dat de winkel failliet was, dacht ik hetzelfde. Maar wie ben ik om daarover te oordelen? Als je bekend bent, kom je natuurlijk vrij gemakkelijk in een mediastorm terecht en dat was bij haar dus niet anders. Het is erg dat de media het leuk vindt dat zo’n dingen gebeuren bij BV’s. Weet je, we zijn ook maar mensen. Dat wordt soms vergeten.”

Hoe zit het met het evenwicht tussen werk en kids bij jou? Geen last van het typische zelfstandigensyndroom - all work, no play?

“Een evenwicht zoeken is niet gemakkelijk, maar het gaat wel. De kinderen zijn nog klein, dus als ze groter worden, zal het alleen makkelijker worden. Ik heb veel voldoening, zowel van mijn kinderen als van mijn werk, ik ben gelukkig. En dat voelen de kinderen ook. Ik heb gekozen om zelfstandige te worden en dan weet je dat je minder tijd gaat hebben voor andere dingen, maar ik kan toch moeilijk een hele dag thuis zitten wachten tot ik mijn kinderen van school kan gaan halen?”

Hier en daar duiken de kleine Wautertjes zelfs op in de media. Jullie schermen ze zeker niet overdreven af.

“Als mijn dochter naar een première wil, dan zal ik haar zeker niet tegenhouden. Je weet dat er op dat moment foto’s genomen worden, maar dat vind ik niet erg. Als het toevallig eens gebeurt, heb ik daar geen problemen mee, maar we gaan zeker niet in een boekje gaan staan met een fotoreportage van het gezin. We hebben al aanbiedingen gehad, maar dat weigeren we. Ik zal mijn kinderen nooit overdreven in de belangstelling duwen, dat moet ook niet.”

Koen zei vorige week dat het kriebelt om terug deel te nemen aan de Dakar. Blijf je dat prettig vinden als partner die achterblijft?

“Koen doet zijn ding, ik het mijne – we geven elkaar die vrijheid. Hij had tegen mij ook kunnen zeggen dat hij liever niet had dat ik een winkel begon, maar hij heeft mij ook altijd gesteund. Waarom zou ik hem dan nu tegenhouden? Je moet elkaar dingen gunnen en je partner zijn dromen laten nastreven. Het kan gevaarlijk zijn, maar hier kan hem evengoed iets overkomen. Misschien zelfs nog sneller dan in de woestijn, als je het Belgische verkeer van tegenwoordig bekijkt. Het hele rallycircus is nu naar Argentinië verplaatst om veiligheidsredenen, dus als de organisatie het daar veilig acht, wie ben ik dan om te zeggen dat hij niet mag gaan omdat het te gevaarlijk is?”

Je hebt er geen problemen mee dat je er een paar weken per jaar alleen voor staat?

“Ik ben zelf ook veel bezig, dus veel last heb ik er niet van dat hij vaak weg is. Als hij ’s avonds weg is, dan ben ik thuis met de kindjes. Ik klaag niet, hij doet zijn werk en dat houdt in dat hij vaak weg moet. We zijn nog dichter naar elkaar gegroeid en die band die blijft, ook al ben je niet alle dagen en alle avonden samen.” (KC)