Mario Tennis Fever Review

Met Mario Tennis Fever keert Nintendo’s iconische sportserie terug voor een nieuwe ronde op de Nintendo Switch 2. De game belooft verbeterde mechanics, diepgang en frisse modi. Maar weet deze nieuwste editie daadwerkelijk te overtuigen?

Adventure-modus

Mario Tennis Fever bevat een single player story-modus, maar net als in Aces weet ook deze niet echt te overtuigen. Het begint nochtans sterk met een fraaie cinematic: prinses Daisy is ziek en alleen een gouden appel kan haar redden. Wario en Waluigi weten waar die te vinden is, waardoor Mario, Luigi, Peach, Donkey Kong en anderen afreizen naar een mysterieuze locatie. Daar blijkt echter een magische rook van een monster te hangen die iedereen verandert in een baby‑versie van zichzelf. Baby Mario is zwak, en om zijn kracht terug te krijgen en het op te kunnen nemen tegen het monster, moet hij trainen op de tennisbaan.

Na de intro draait de modus vooral om het voltooien van minigames om stempels te verzamelen en activiteiten die je de basis van het tennissen aanleren. Na de indrukwekkende opening cinematic volgt vooral een stortvloed aan tekstvensters. De adventure‑modus komt daardoor niet goed uit de verf en voelt meer aan als een tutorial die zich voordoet als een verhaal. We wachten nog altijd op een single player‑modus in een Mario‑sportgame die écht de moeite waard is. De gemiddelde speler doet er zo’n drie tot vijf uur over, maar wij verwachten dat lang niet iedereen deze modus zal uitspelen.

Chaotisch maar ook diepgaand

Waar Mario Tennis Fever echt in uitblinkt, is de gameplay. Alle vertrouwde moves zijn aanwezig: slices, topspins, backhands, curve shots, lobs en krachtige powershots. Toch zijn er genoeg verschillen met Mario Tennis Aces. Aces voelt competitiever, serieuzer en beter gebalanceerd aan, waardoor de fanatieke speler daar meer op zijn plek is. Mario Tennis Fever richt zich juist op de arcade‑ en party‑gamer: spelers die vooral snelle potjes en chaotische fun willen. Wedstrijden kunnen hier volledig ontsporen, en dat is precies de charme. Tegelijkertijd is er verrassend veel diepgang: je kunt duiken om last‑minute ballen te redden en elke baan speelt anders door variaties in stuiter, snelheid en balcontrole.

De grootste twist in Mario Tennis Fever zijn de magische Fever‑rackets, elk met unieke superkrachten. Tijdens een wedstrijd vul je een meter om een krachtige Fever‑slag te activeren. De Ice Fever bevriest bijvoorbeeld een deel van het veld van je tegenstander, terwijl de Banana Fever bananenschillen neerlegt die voor uitglijders zorgen. De Boomerang Fever laat je zelfs met een tornado ballen terugkaatsen. Deze rackets voelen sterk aan, soms zelfs wat ongebalanceerd, wat vooral in 2‑tegen‑2 voor chaos zorgt. Met perfecte timing kun je een Fever‑slag echter wél counteren. Bovendien zijn bepaalde Fever‑krachten extra effectief tegen specifieke rackets, wat een verrassend diepe laag strategie toevoegt voor spelers die competitief willen gaan.

In totaal zijn er 31 unieke Fever‑rackets, waarvan een groot deel moet worden ontgrendeld, vergelijkbaar met het vrijspelen van personages in Super Smash Bros. Daarnaast bevat de game 38 speelbare personages, waarvan je er veel vrijspeelt door simpelweg wedstrijden te spelen. Slechts een paar vereisen specifieke acties. Het verzamelen van alle rackets en personages vormt een leuke motivatie om steeds weer terug te keren. Elk personage heeft bovendien eigen statistieken waar je rekening mee moet houden: Waluigi is extreem lenig, Donkey Kong slaat harder met slice‑shots en Yoshi is razendsnel op het veld. Je kiest dus niet alleen je favoriete personage, maar ook degene die het beste past bij jouw speelstijl.

Veel content direct op launch

Mario Tennis Fever biedt opvallend veel content, aanzienlijk meer dan Mario Tennis Aces. Naast de adventure‑modus kun je aan de slag met Trials, waarin je specifieke opdrachten moet voltooien. Het leuke is dat je, zodra je alle Trials hebt afgerond, ineens toegang krijgt tot nog eens 100 extra uitdagingen. Net wanneer je denkt alles gezien te hebben, opent de game dus een flinke nieuwe laag aan content.

Daarnaast is er Free Play, waarmee je snel een wedstrijd start tegen de CPU of een vriend. Motion controls keren terug: met de Joy‑Con 2‑controller voer je de slagen fysiek uit. Verder biedt de game een Mix‑Up‑modus met speciale regels, een achievement‑systeem, online Ranked Play, de mogelijkheid om groepen met vrienden te vormen en gameShare‑ondersteuning, waardoor je zelfs kunt spelen met iemand die alleen een Nintendo Switch 1 heeft. Alles bij elkaar heeft Mario Tennis Fever misschien wel de meeste content die we ooit in een Mario‑sportgame hebben gezien.

Visueel mooi

Grafisch steekt Mario Tennis Fever duidelijk boven Mario Tennis Aces uit. De keuze om de game exclusief voor de Nintendo Switch 2 te ontwikkelen, heeft zijn vruchten afgeworpen. In de docked-modus draait de game op 4K-resolutie en in de handheld-modus op 1080p op een vloeiende 60 FPS. Personages ogen scherp, de omgevingen zitten vol leven met drukke tribunes en tenniswedstrijden in de verte, en de animaties zijn met veel oog voor detail uitgewerkt. Mario Kart World blijft de meest indrukwekkende game op grafisch vlak op de Nintendo Switch 2, gevolgd door Donkey Kong Bananza, maar Mario Tennis Fever verdient een solide derde plek.

Wat betreft performance draait de game goed. Ondanks alle chaos hebben we maar één keer een framedrop opgemerkt, maar dat was in een 2 vs.2 wedstrijd met 4 Fever rackets die actief waren. Wedstrijden laden verder razendsnel op de Nintendo Switch 2 en tijdens onze speelsessies kwamen we geen bugs, glitches of crashes tegen.

Conclusie

Mario Tennis Fever ziet er prachtig uit en biedt een enorme hoeveelheid content, al weet de singleplayer‑modus helaas niet volledig te overtuigen. Daar staat tegenover dat je ruim 40 speelbare personages en 31 unieke Fever‑rackets kunt vrijspelen, wat de game veel variatie en langdurig speelplezier geeft. Waar Mario Tennis Aces strakker, competitiever en beter gebalanceerd is, voelt Mario Tennis Fever juist vermakelijker, chaotischer en verrassend diepgaand aan. Heb je Aces al in huis, dan biedt Fever genoeg nieuwe ideeën om ook deze game te rechtvaardigen. Beide titels kunnen prima naast elkaar bestaan. Wij hebben ons uiteindelijk meer vermaakt met Mario Tennis Fever, vooral als partygame met vrienden en familie. Voor een puur skill‑based toernooi zouden we eerder naar Mario Tennis Aces grijpen.